Ter gelegenheid van de Gedichtenweek vond op dinsdag 23 januari de proclamatie van de Óscar van de Poëziewedstrijd plaats. Leerlingen streden om de felbegeerde Óscar van de Poëzie per graad met een extra Óscar voor de leerlingen van OKAN. Ook waren er de campusprijzen. Nieuw dit jaar was de AI-gedichtenwedstrijd die door de leerlingen van 5TC werd georganiseerd onder begeleiding van Geert Ringoot binnen het vak Public Relations. Zij organiseerden ook een poëzie-event met live muziek, een poëziemuur, stiftgedichten, een poëziequiz, een poëzieroute, enzovoort.
Het thema van onze negende editie was thuis. Nieuw dit jaar was dat de Óscars van de Poëzie de beeltenis hadden van Óscar Romero met dank aan Campus Van Winckel voor de 3D-prints en aan Thomas Vanhulle voor de afwerking.
Een heel spannend moment was toen de chatbot de hoofdwinnaar bij de AI-gedichten moest kiezen. Helaas liet het internet het toen even afweten, maar uiteindelijk kon Bing Chat toch een winnaar aanduiden met een heel juryrapport erbij.
Geniet mee van de winnende gedichten en we kijken al uit naar de jubileumeditie van volgend jaar.
We danken het Davidsfonds in Dendermonde ook voor de boekenprijzen.
Fotografie: Thomas Vanhulle
OKAN-Poëzieprijs
Voor mij is thuis in Oekraïne
waar ik kan spelen in het grote
bos
maak ruzie met mijn zus
Ik niet moet denken
Ik laat alles los
Yurii Petruk
Óscar van de Poëzie Eerste Graad 2024
De ‘t’
Na de vakantie trekken we de deur achter ons dicht
met spijt in ’t hart wellicht
Nog anderhalf uur rijden tot ons huis,
maar waar begint die ‘t’ van thuis?
Zodra ik in de auto stap bij vertrek?
Of pas wanneer ik ’t bordje ‘Dendermonde’ ontdek?
Als we de straat inslaan, mijn huis zien staan en ik de deur opentrek?
Ben al bij m’n bed, maar heb de ‘t’ nog niet gevonden.
Ik doe nog eens de ronde.
Dans een toertje op mijn kamervloertje.
Dan zie ik mijn naam op de kamerdeur staan.
Met de ‘T’ op plaats één
voel ik me thuis… meteen.
Tamar Blancquaert
Óscar van de Poëzie Tweede Graad 2024
Riiiiiiiiiing!
Inpakken, op- en meepakken die rugzakken.
“Tot maandag! Doei! Daag!” liefste schoolvakken!
Hup! Snel naar de fiets, mijn gedroomde draagraket:
“Klaar voor de start?” Voor een nieuw s-n-e-l-h-e-i-dsduet?
Het vertrek is verschroeiend vlug! Zelfs over de rand
van wat kan. Toet!! Hé, zot! Nee, kerel, wij gaan niet aan de kant.
Dit memorabel moment krijgt een pagina in mijn wekelijkse actiekrant.
Het enige wat jullie NU nog krijgen: dat is mijn achterkant.
De tijd tikt trager.
De herinnering aan school wordt vager.
Het verlangen groeit: hier komt de weekendaanvrager.
De vrijdagavondpizza is de prooi. Ik ben de jager.
Het oude water van de forten flitst voorbij.
Het trage groen van hagen zoeft langszij.
Ik ben niet te stoppen, behalve nog door averij.
Voorzichtig. Door het slijk. Even Ademen en dan weer optrekken dat ros van mij.
De laatste lijn die dringt zich op.
De gele trui nog steeds op kop.
Het peloton sterft in de verte weg; doodop.
Met een drieste draai de oprit op.
Eindelijk!
Thuis.
Nicolas Adem
Óscar van de Poëzie Derde Graad 2024
Klanken van Thuiskomst
Ooit was thuis een zachte melodie, nu een echo in het lege huis
Ouders afgedwaald naar stille verten, een verloren thuis
Mijn hart een broos kompas In de nacht, zoekt houvast
Verdwaald in een doolhof van donkere gedachten
Vastgeklampt aan de scherven van gisteren
fragmenten van verloren schilderij
Kleuren van vreugde vervagen
Spatten van liefde huizen in mij
Een compositie uit mijn basgitaar
een symfonie van innerlijke kracht
De snaren als penseelstreken
schilderend op het canvas van de nacht
Muziek als medicijn, mijn dagelijkse dosis mentale magie
Elke noot een stap richting hoop
Een reis door klanken
uit de stilte daagt mijn nieuwe thuis
Kilian Kyndt
Winnend AI-Gedicht
Atletiek is mijn thuis
Thuis is als een startblok, klaar om te vertrekken,
Een plek waar ik mijn kracht en snelheid kan wekken.
Mijn hart is een metronoom, kloppend in het ritme van de race,
Terwijl mijn dromen als windvlagen me voortstuwen met een gracieuze grace.
De weg voor me strekt zich uit als een eindeloze baan,
Elke stap die ik zet, voel ik de energie door mijn aderen gaan.
In het atletiekspel, waar dromen en hoop zich ontvouwen,
Elk moment, een krachtig getuigenis, een reis vol vertrouwen.
De finishlijn roept me, als een zachte fluistering in de wind,
Ik ren met volle overgave, vastberaden en onverschrokken, zonder een hint.
Thuis is waar ik naar terugkeer na elke uitputtende race, Atletiek is mijn thuis, waar ik van de buitenwereld genees.
Op de baan vind ik rust, een stille vrede, Waar mijn vermoeide lichaam heelt, en ik mijn ware zelf hervind met vrede.
Thuis is als een medaille, glimmend met trots en vreugde,
Een beloning voor mijn inzet en doorzettingsvermogen, een ware deugd.
Lopen is mijn passie, atletiek is mijn plein,
Waar ik thuiskom en gewoon mezelf kan zijn.
Ruby Goossens
